Cedar Gallery


Cedar info  |   Nieuws   |  Educatie  |   Links   |  Vriend/Donateur   |  Contact | Engels

 

 

Kunstenaars

Architectuur

Boeken

Design

Films

Fotografie

Letters

Schilderijen

Bomen

Religie

Thema's

China

Japan

Rusland

 

 

                                                                                                                                                                      

                                                                                                                                                                               

FILM

Beknopte samenvattingen en  recensies van oude en nieuwe films, ingezonden door diverse filmliefhebbers.
Doe mee en stuur uw recensie naar
cedars@live.nl 



Films uit de jaren
 

...      - 1950

Rebecca
Kiss of death

1950 - 1975
La dolce vita (1960)

1975 - 1990
Una giornata particolare (1977)
Annie Hall (1977)

1990 - 2000
M. Butterfly (1993)
The Cider House rules (1999)

2000 - 2005
06/05 (2004)
Spring, Summer, Fall, Winter ... and Spring
                                                       (2003)

2005
Paradise now
Me and You and Everyone We know

2006
A guide to recognizing your saints
Babel
Tuya's marriage
Mon fils á moi
Away from her
The Lake House
Perfume: The story of a murderer


2007
Ben X
Alexandra
Into the wild
The diving bell and the butterfly
Peur(s) du noir
In the valley of Elah
The year my parents went on vacation
A mighty heart
Atonement
The mourning forest
Le voyage du ballon rouge
4 maanden, 3 weken en 2 dagen
Into the wild
De Vliegeraar


2008
The visitor
No country for old men
Shine a light
Il y a longtemps que je t'aime
Entre les murs
Transsiberian

Two lovers
Slumdog Millionaire
Kirschblüten
Il Divo

 

 

2010
Biutiful

 

 

Meest recente besprekingen

The Lake House (2006)

Perfume: The story of a murderer (2006)

Spring, Summer, Fall, Winter...and Spring (2003)

Kirschblüten/ Cherry blossoms
(2008)

Biutiful (2010)

NIEUW
- - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Il y a longtemps que je t'aime (2008)

In The Valley of Elah (2007)

Il Divo (2008)

De vliegeraar (2007)
- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Recensenten gevraagd.

Dit onderdeel van onze site bevat zowel filmtips (met een korte omschrijving) als recensies van 300-500 woorden.
We zijn naarstig op zoek naar meer recensenten.
Wie stuurt eens (of af en toe) een recensie, zodat we dit onderdeel van onze site boeiender en aantrekkelijker kunnen maken?
Vermeld hierbij de titel, het jaar van verschijning, de regisseur en de (hoofdrol-)spelers s.v.p. En natuurlijk - desgewenst - uw eigen naam, zodat we die ook kunnen vermelden.

U kunt uw recensie opsturen naar:
cedars@live.nl,
o.v.v. 'film'.
Wij zullen deze zo spoedig mogelijk plaatsen.
 


   2010

 

Biutiful (2010)

Over Biutiful is al veel gesproken en geschreven.
‘Beautiful, hoe schrijf je dat?’vraagt één van de kinderen van Uxbal aan het begin. Later zien we een kindertekening, met daarop ‘Biutiful’. Er is echter weinig ‘biutiful’ in het leven van Uxbal, de hoofdpersoon uit deze film.
Uxbal is een ritselaar, die allerlei louche zaakjes onder handen heeft. Illegale Chinezen zitten met z’n twintigen? op een slaapzaaltje en gaan voor dag en dauw naar het naaiatelier, waar ze onder mensonterende omstandigheden  spullen naaien, die door illegale Senegalezen op straat worden verkocht. Uxbal is een soort tussenpersoon, die bovendien de politie af en toe wat geld toeschuift, zodat de agenten een oogje dichtknijpen.
Uiteraard gaat er (toch) veel fout.
Naast zijn klusjes moet Uxbal in zijn eentje zijn twee kinderen opvoeden, omdat de moeder manisch-depressief is. Daar komt nog bij dat er bij hem een uitgezaaide vorm van kanker wordt geconstateerd. Hij krijgt van de artsen te horen, dat hij nog maximaal een paar maanden te leven heeft. Op dat moment in de film krijgen we een blik op de Sagrada Familia en weten we dat dit alles zich in Barcelona afspeelt. Later krijgen we nog een blik op het strand, namelijk wanneer er negentien dode Chinezen aanspoelen…
Deze film is de langverwachte opvolger van Babel, een indrukwekkende film uit 2006. Is de regisseur Alejandro González Iñárittu erin geslaagd hier een even briljante film van te maken? Mijn antwoord is: Slechts ten dele. Uxbal komt goed uit de verf. Hij is charmant en sympathiek, ook al heeft hij een aantal verkeerde keuzes gemaakt in zijn leven en mensen soms ernstig benadeeld. Tijdens de periode van zijn ziekte doet hij er echter veel aan, om met zichzelf en met de mensen, met wie hij te maken heeft, in het reine te komen. Overigens met wisselend succes. Met name de laatste periode van zijn leven wordt prachtig neergezet door Javier Bardem.
Er spelen echter veel verhaallijnen, die oppervlakkig worden behandeld en daardoor niet echt tot leven komen. Voorbeelden hiervan zijn de twee Chinese zakenlui, die een homosexuele relatie hebben,  het Senegalese gezin dat uit elkaar wordt gerukt, of de sexuele uitspattingen van de vrouw van Uxbal. Tussen de thema’s is wel een zeker verband, maar al met al wordt het geen geheel. En Uxbal wordt misschien wel iets te sympathiek neergezet. Het is een grote verdienste van Bardem, dat hij de persoon Uxbal zo weet spelen, dat je wel ontroerd moet raken. Daar dragen de beide schattige kindertjes zeker ook aan bij.


Aly Wagenvoorde

 Reactie  cedars@live.nl

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----
 

 


 

 

2008
 

Il Divo (2008)

Regie en scenario: Paolo Sorrentino
Met: Toni Servillo, Anna Bonaiuto, Piera Degli Esposti e.a.

In de film Il Divo staat de Italiaanse staatsman Giulio Andreotti (Toni Servillo) centraal. Andreotti was één van de belangrijkste Italiaanse politici van na de Tweede Wereldoorlog. Als leidend lid van de Christendemocratische Partij was hij één van de machtigste mannen van het land, die maar liefst zeven keer diende als Minister-president, en ook verscheidene andere functies vervulde. Naar de buitenwereld toe profileerde hij zichzelf als een eervol man, maar achter de schermen onderhield hij hechte relaties met de maffia, die hij gebruikte om zijn macht te verzekeren. Begin jaren negentig werden er processen tegen hem gestart voor zijn banden met de cosa nostra, zijn passiviteit bij de ontvoering van Aldo Moro (een partijgenoot die werd gekidnapt door de Rode Brigade), en de moorden op onder andere een kritische journalist. Al die processen haalden echter maar weinig uit: Andreotti werd ofwel van alle beschuldigingen vrijgesproken, ofwel waren de zaken waarvoor hij terecht stond net op tijd verjaard. Even verwachtten velen dat hij ten val zou komen, toen het leek dat de Italianen werkelijk schoon schip gingen maken. Hij werd aangeklaagd wegens corruptie en banden met de maffia. Maar Andreotti loopt – voor zover bekend (maart 2011) nog steeds vrij rond.
Wie is deze man? Dat is waar het in Il Divo om draait. Andreotti heerste over zijn partij en zijn land. Hij wordt neergezet als een listige sfinx, dat wil zeggen iemand die een ondoorgrondelijk spel speelt en niet gekend wordt door anderen. Om de angst erin te houden verwijst hij achteloos naar zijn enorme persoonlijke archief, waarin over al zijn rivalen wel iets belastends te vinden zou zijn.
Hoe hij dit spel speelt, valt nauwelijks te peilen. Niet met verbaal geweld in elk geval.
De film komt aanvankelijk wat problematisch over, omdat er in hoog tempo vele politieke figuren en gebeurtenissen de revue passeren, waarvan een groot aantal kijkers waarschijnlijk nauwelijks kennis hebben. We krijgen de namen van maffiosi, politici, bankiers en anderen razendsnel geïntroduceerd, maar wie nu precies wat heeft gedaan en waarom wordt zo snel niet duidelijk of blijft niet hangen. Toch blijkt dit een minder groot probleem dan ik aanvankelijk dacht. Ook al kun je alle details niet plaatsen, dan doet dat geen afbreuk aan de film; het totaalplaatje wordt immers wel helder. De fundamentele misstanden in Italië worden duidelijk aan de kaak gesteld.
Daarbij komt, dat de film enkele zeer fraaie beelden laat zien, van bijvoorbeeld een wandelende Andreotti, die bescherming geniet van veiligheidsagenten in auto’s. Of een andere scène waarin Andreotti rechtstreeks de camera toespreekt en zichzelf verantwoordt. De onderkoelde façade van de politicus breekt heel even, en we krijgen alle woede en frustratie te zien die daar onder schuil gaat: "Ik heb slechte mensen gebruikt om iets goeds te doen", roept hij, ter verdediging van zijn connecties met de maffia.
Een film, die je wel wakker houdt en een bittere nasmaak geeft.

Aly Wagenvoorde

 Reactie  cedars@live.nl

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----
 

 Il y a longtemps que je t'aime (2008)

Regie: Philippe Claudel
Met o.a.: Kristin Scott Thomas, Elsa Zylberstein, Serge Hazanavicius, Laurent Grévill en Frédéric Pierrot

Il y a longtemps que je t'aime is een Franse dramafilm uit 2008. Een mooie, ontroerende film.
Kristin Scott Thomas speelt Juliette, die na een lange periode in de gevangenis, is vrijgekomen. Ze wordt opgevangen door haar zus Lea (Elsa Zylberstein) en de echtgenoot van Lea, Luc (Serge Hazanavicius).
Juliette voelt zich in de steek gelaten en heeft weinig behoefte aan de toenaderingspogingen van haar zus, die het gedurende de gevangenisperiode heeft laten afweten.
Langzaam maar zeker groeien de zussen echter wat naar elkaar toe en zien we tevens, hoe Juliette haar leven opnieuw opbouwt, ook al gaat dat moeizaam. Vooral de oudste (adoptie) dochter van Lea heeft een positieve inbreng, waardoor Juliette langzaam ontdooit.
Het is een mooie verfilming van de weg die Juliette aflegt om een plaats te hervinden in de maatschappij waar ze zo lang geen deel van heeft uitgemaakt.  Ze is een kwetsbare, maar tevens sterke vrouw, die stukje bij beetje uit haar schulp kruipt.
Daarnaast is het boeiend om te zien hoe de beide vrouwen elkaar aftasten. Ze zijn zussen, maar is dat voldoende om alle voorbije jaren, waarin Lea en Juliette geen contact hadden, te kunnen vergeten? Ze kennen de ander niet, hebben wellicht vooroordelen en angst om elkaar te vertrouwen. Toch zetten ze zich in om hun relatie te herstellen.
Claudel wacht zo lang mogelijk met ons te laten weten voor welke misdaad Juliette heeft vastgezeten. De personages benoemen het niet, dan in vage bewoordingen. Bovendien worden we als kijker aan het denken gezet over de misdaad. Juliette heeft 15 jaar vastgezeten. Dat is lang. Zou ze een moord hebben gepleegd? En zo ja, op wie? Voor de echte antwoorden daarop moeten we tot het eind wachten. Dat is echter geen straf...

Aly Wagenvoorde

 Reactie  cedars@live.nl

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----
 

 Kirschblüten (2008)

Kirschblüten, Cherry Blossoms

Regie: Doris Dörrie
Met: Hannelore Elsner (Trudi), Elmar Wepper(Rudi), Aya Irizuki (Yu)

Enkel Trudi weet dat haar echtgenoot Rudi ernstig ziek is. En het is aan haar om het hem te vertellen of niet. De arts stelt voor, dat ze samen met Rudi nog een keer iets gaat doen, wat ze altijd al hebben willen doen, maar wat er nooit van is gekomen. Trudi houdt de uitslag van het onderzoek geheim voor Rudi en weet hem over te halen om samen  hun kinderen in Berlijn te gaan opzoeken. Het bezoek is geen groot succes. De kinderen zijn druk met hun eigen leven en werk en vinden het een opgave, dat hun ouders er zijn.
De ouders besluiten daarop, om naar de Baltische Zee te gaan. Daar overlijdt Trudi plotseling.
Rudi komt er achter, dat Trudi eigenlijk altijd graag naar Japan heeft gewild en dat ze haar droom niet heeft kunnen waarmaken.
Rudi besluit haar 'verknoeide' leven goed te maken door zelf naar Japan te gaan. Hij heeft daar een zoon.
Ook dit bezoek verloopt enigszins moeizaam. De zoon is kleinbehuisd en druk met zijn werk. Geleidelijk begint Rudi echter zijn weg te vinden in Tokyo. Hier maakt hij kennis met een meisje, dat elke dag in het park komt dansen. Ze voelen verwantschap, omdat ze allebei een geliefde hebben verloren: Zij haar moeder, hij zijn vrouw. Dit blijkt sterker dan de culturele verschillen of het verschil in leeftijd.
Trudi’s wens was om de machtige berg Fuji een keer te kunnen aanschouwen. Nu dat niet meer kan, neemt Rudi haar plaats in. Hij reist met het meisje naar de berg, die echter schuilt gaat in de nevel. De twee blijven aan de voet van de berg, in een hotel, om te wachten op betere omstandigheden. De gezondheidstoestand van Rudi gaat steeds verder achteruit.
Dan, als hij ’s nachts niet kan slapen, verschijnt de berg Fuji in het maanlicht. Rudi beschildert zijn gezicht zoals een Japanse danser dat doet en …
Wat volgt zijn een aantal bijzondere en aangrijpende scènes.
Misschien heb ik al teveel verteld. Woorden doen de film geen recht. Het is een diepzinnig en teder verhaal. Het gaat over de gevoelens van een ouder echtpaar. Over wat ze hebben moeten opgeven en hoe ze dat zelf hebben ervaren. De prachtige scènes in Japan vormen de hoofdmoot van het verhaal.
Als je in de stemming bent voor een mooie, aangrijpende  film, dan is dit een film om te gaan kijken.

Aly Wagenvoorde

 Reactie  cedars@live.nl

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Slumdog Millionaire (2008)

Regie: Danny Boyle, Loveleen Tandan

Met: Dev Patel , Anil Kapoor,  Saurabh Shukla,  Raj Zutshi,  Freida Pinto

 ‘Slumdog Millionaire’ begint met  Jamal, een ongeletterd weeskind uit de achterbuurten van Mumbai, die nog maar één vraag verwijderd is van de jackpot: de 20 miljoen roepievraag. In beeld verschijnen de vier mogelijkheden hoe hij zo ver heeft kunnen komen, in de vorm van de quiz ‘Who Wants to Be a Millionaire?’ A: Hij speelde vals. B: Hij had geluk. C: Hij is een genie. Of D: Het was voorbestemd.
‘Slumdog Millionaire’ gaat over deze wees, Jamal, die in een callcenter werkt. Bij toeval weet hij door te dringen tot de Indiase versie van ‘Who Wants to be A Millionaire’ en beantwoordt daar tot verbijstering van de neerbuigende quizmaster elke vraag correct.
De ergernis en het ongeloof nemen toe bij elk goed antwoord, en de quizmaster neemt dan ook aan, dat er bedrog in het spel moet zijn.
De film laat ons een Jamal zien, die wordt vernederd en gemarteld door politiemensen om zo een verklaring af te leggen. Meer dood dan levend hangt het broodmagere joch in een snikhete politiecel, waar hij hardhandig aan de tand wordt gevoeld.
Uiteindelijk besluit hij uit te leggen hoe de ervaringen in zijn leven hem de antwoorden op de vragen hebben verschaft.  
De rest van de film zien we hoe de quizmaster een vraag stelt en de keuzemogelijkheden geeft, en in een flashback zien we dat deel van Jamal’s leven, waarin hij het antwoord leerde.
Het is te begrijpen, dat er veel ellende in de film zit: Razzia’s door de sloppenwijken vanwege religie, waarbij zijn moeder de dood vindt,  uitbuiting en bijna verminking door de baas van een groep kinderbedelaars en een broer, Salim,  die steeds verder richting het criminele circuit afglijdt. Het laatste vond ik het meest aangrijpend. Zijn broer, die hem in het diepst van zijn ziel raakt en hem het enige afneemt, wat hem lief is.
Op een gegeven moment gaat de opbouw van de film, namelijk quizvragen en de verklaring van het goede antwoord enigszins vervelen. Het is allemaal wel erg toevallig. Toch blijven de scènes op zich boeien.
Is ‘Slumdog millionaire’ alleen maar een film vol ellende? Absoluut niet.
Verantwoordelijk voor de leuke gedeeltes in de film zijn vooral de hoofdrolspelers in hun jonge jaren. De kleine Jamal en Latika zijn aandoenlijk en doen je vaak glimlachen en ook de ondeugende broer Salim is in zijn kinderjaren grappig. De scènes waarin de twee broertjes argeloze toeristen geld aftroggelen bij de Taj Mahal zijn bijvoorbeeld hilarisch.
Het is een film, waarin Bollywood romantiek voorkomt, maar ook een fikse dosis van de harde realiteit van weeskinderen in India.
Al met al een meeslepende en ontroerende film.

Aly Wagenvoorde

 Reactie  cedars@live.nl

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Two Lovers (2008)

Regie: James Gray

Met: Joaquin Phoenix, Gwyneth Paltrow, Vinessa Shaw, Isabella Rossellini, Moni Moshonov.

Leonard is een aantrekkelijke jongeman die bij zijn ouders gaat wonen, nadat zijn relatie is beëindigd. Hij wil fotograaf worden, maar werkt bij de stomerij van zijn vader. Zijn ouders zijn bezorgd om hun zoon. Na de breuk met zijn geliefde is hij depressief. De ouders zijn zorgzaam en bedoelen het goed, maar de familiebanden knellen.
In korte tijd maakt Leonard kennis met twee vrouwen. De ouders zien veel in Sandra, de dochter van een zakenpartner van zijn vader. Het klikt goed met haar.  Op een avond ziet Leonard vanuit zijn raam echter de beeldschone Michelle. Ze is in het gebouw komen wonen dat door zijn familie wordt verhuurd. De rekening hiervan wordt betaald door de rijke getrouwde man met wie Michelle een affaire heeft.
Is het een liefdesverhaal ? Is het een  noodlotsdrama?  Volgt Leonard zijn hart of zijn verstand? Het is allemaal niet zo eenvoudig in Two Lovers. Leonard weet dat Michelle onbereikbaar voor hem is, dat ze hem niks anders dan narigheid bezorgt, en tóch is zij het die hij wil. Hij volgt zijn hart, maar dat leidt niet tot een happy end.
 ‘Two Lovers' is een verhaal over mensen die weten dat ze fouten aan het maken zijn, maar die ze desondanks maken. Niet zomaar, maar omdat ze niet anders kunnen. Liefde heeft immers de (nare) gewoonte om het verstand en zelfs - in zekere zin - de wil irrelevant te maken. Hiervan is ‘Two Lovers' een prachtige illustratie.
Een fascinerende film.  A.W.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Transsiberian (2008)

Regie: Brad Anderson

Met Woody Harrelson, Emily Mortimer en Ben Kingsley

Een echtpaar reist per Transsiberië Express van Beijing terug naar Moskou. Het stel krijgt onderweg gezelschap van de jonge Spanjaard Carlos en zijn Amerikaanse vriendin. Er hangt iets mysterieus om dit stel. Jessie lijkt zich te vervelen bij haar wat saaie echtgenoot Roy. Dit gevoel wordt versterkt door de broeierige blikken die Carlos soms op haar werpt. Zoals iedereen, die ooit met de Transsiberië Express reisde weet, zijn de coupés klein en is er van enige privacy geen sprake.
Na een tussenstop in Irkoetsk blijkt Roy niet meer aan boord van de trein te zijn. Vanaf dat moment kan het verhaal alle kanten op. Is Roy een andere man dan we dachten en heeft hij de benen genomen? Heeft Carlos zich van hem ontdaan, zodat de weg naar Jessie vrij is? Of is Roy een (onschuldig ogende) smokkelaar en is hij opgepakt. Of heeft hij gewoon de trein gemist?
Uiteindelijk blijkt de persoon Roy een onbeduidend persoon. Jessie daarentegen groeit uit tot een veel spannender personage. Ze is niet alleen een deugdzame, trouwe echtgenote, maar verlangt ook terug naar het slechte meisje, dat ze ooit was. Op een gegeven moment gaat Jessie met Carlos mee naar een afgelegen kapel, ergens in Siberië. De leegte en kou staan in schril contrast met de broeierige verhouding die er – even – tussen de twee oplaait. Wat er met de zelfbeheersing van beiden gebeurt en waar dat toe leidt, is de moeite waard om zelf te bekijken. Het eind van de film doet afbreuk aan de overigens boeiende film. Het is teveel en maakt het verhaal minder geloofwaardig en invoelbaar.
A.W.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Entre les murs (2008)

Regie: Laurent Cantet

Met: François Bégaudeau

De film Entre les murs van Laurent Cantet is gebaseerd op de roman van Francois Bégaudeau over zijn ervaringen als docent op een zwarte school in een Parijse volksbuurt. Entre les murs is een klein meesterwerk dat een aantal maanden geleden terecht de Gouden Palm in Cannes in ontvangst mocht nemen. Cantet is erin geslaagd zijn amateuracteurs  (de kinderen)zonder te veel overdreven of theatraal egogedrag hun eigen leven onder de loep te laten nemen. Hierbij laat hij ze hun culturele verschillen benadrukken. De regisseur heef niet de intentie gehad om er een pedagogisch sausje overheen te gieten. Het opduiken van de aldoor onderdrukte driften van de pubers geven dit drama een ongekende passionele lading.
François begaat op een moment een bijna kardinale fout die ontstaat doordat de etters weer eens het bloed onder zijn nagels vandaan halen. Cantet daagt zijn publiek doorlopend uit een mening te vormen en een positie in te nemen, zonder dat hij veel ruimte laat voor diplomatie of een neutrale houding. Ongeïnteresseerd achterover leunen is er ook voor de kijker niet bij. Het is deze aanhoudende spanning die Entre les murs tot een van de knapste films van het afgelopen jaar maakt.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Shine a Light (2008) 

De Oscarwinnende filmmaker Martin Scorsese volgde The Rolling Stones en filmde in de herfst van 2006 hun optreden in het beroemde Beacon Theater in New York. Hij schakelde de allerbeste cameramensen en meest bekroonde cinematografen ter wereld in om de registratie tot het hoogst mogelijke niveau te tillen.
Het plezier op het podium, de feilloze samenwerking van de bandleden en de ongrijpbare kracht die de band uitstraalt, is intiem vastgelegd. Naast de Stones zijn er bijzondere gastoptredens.
Naast de concertregistratie bevat de film zelden vertoonde archiefbeelden en opnamen van de recente "A Bigger Bang Tour". Het resultaat is een verbluffende filmervaring met, van en over de Stones.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

No Country for Old Men (2008) 

Weergaloze moderne western die, gebaseerd op de roman van Cormac McCarthy, een koffer met geld het aas laat zijn voor drie elkaar naar het leven staande figuren. Een bloedige klassieker vol donkere humor en onvoorspelbare plotwendingen.

Met een meesterlijke dosering van horror, humor, onvervalste lyriek en efficiënte spaarzaamheid excelleren de gebroeders Ethan en Joel Cohen in hun nieuwste, meervoudig bekroonde film. Een film over hebzucht, geweld en wraak.
 In een Texaans landschap vindt de jager Llewelyn Moss bij toeval een koffer vol geld. Hij treft die aan op een plek waar net een criminele afrekening heeft plaatsgevonden. Overlevenden zijn er niet. Moss beseft dat het niet lang zal duren of iemand zal de buit komen opeisen. Het klopt. Niet alleen de plaatselijke sheriff vindt hij op zijn pad; ook de onverbiddelijke, monsterlijke Anton Chigurh duikt op. Er ontstaat een geladen kat-en-muisspel waarin Moss zijn achtervolgers steeds een stap weet voor te blijven, totdat een confrontatie onvermijdelijk wordt...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

The Visitor, VS / 2008

Weduwenaar Walter Vale (Richard Jenkins) is een uitgebluste professor die zonder passie en interesse door de tweede helft van zijn saaie leventje strompelt. Lesgeven interesseert hem niet, hij leeft geïsoleerd en zijn pogingen om piano te leren spelen, worden ondermijnd door zijn gebrek aan muzikaal talent. Walter leeft niet meer, hij ondergaat het leven als een zware last en doet dan maar alsof. Wanneer hij voor een congres naar New York moet, wacht hem een onverwachte verrassing.  In zijn appartement in New York - dat hij al jaren niet meer gebruikt - woont een illegaal immigrantenkoppel, Tarek en Zianab, en in plaats van ze buiten te gooien, biedt Walter hen tijdelijk onderdak.  Meer nog, de bedeesde professor bouwt een vriendschap op met de enthousiaste Terak (Haaz Sleiman) en raakt  gefascineerd door de muzikale talenten van de djembespelende Syriër. Dankzij de multiculturele prikkel vindt Walter eindelijk zin in zijn leven. Tot Tarek na een ongelukkig misverstand gearresteerd wordt en in een asielcentrum wordt geplaatst...

De acteur-regisseur laat uiteenlopende personages - die natuurlijk weer outsiders zijn, letterlijk zelfs deze keer - met elkaar botsen en hij creëert een gevoelig verhaal dat blijft hangen. 
In Amerika kwam er vanuit het rechtse kamp kritiek dat left winger McCarthy een eenzijdige en erg  gesimplificeerde kijk gaf op de immigratieproblematiek van Amerika na 9/11, maar wie iets minder politiek agressief naar ‘The Visitor' kijkt, merkt ongetwijfeld dat dit niet zozeer een film is met een  politieke boodschap - die natuurlijk wel aanwezig is - maar vooral een poging is om de polemiek een menselijk gezicht te geven. ‘The Visitor' is geen film over ‘immigranten', het is een verhaal over een ingedommelde en wereldvreemde professor en zijn ontmoeting met vreemdelingen  die niet alleen zijn leven maar ook dat van hen drastisch zal veranderen.  Dat die levensbevestigende ontmoeting een fijne karakterschets oplevert, de waarden van multiculturalisme verkent en de emotieloze bureaucratie achter immigratieproblemen aanklaagt, is niet alleen de verdienste van de regisseur, maar ook van de acteurs.

The Visitor' is een pakkend drama dat vooral dankzij de vertolkingen nergens fake aanvoelt, en geleidelijk aan onder de huid kruipt. Knap verteld en voorzien van een diepmenselijke boodschap die je zowel opbeurt als ontnuchterd achterlaat.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

 

2007

                              

De Vliegeraar, drama (2007)

Regie:     Marc Forster
Met:       Khalid Abdalla, Ehsan Aman, Vsevolod Bardashev, Ismail Bashey, Larry Brown, Laurie Burke en vele andere.

De prachtige film van Marc Forster De Vliegeraar draait om een geheim dat de held sinds zijn kinderjaren in Afghanistan heeft achtervolgd. Amir is een succesvolle jonge romanschrijver die in San Francisco woont. Een telefoongesprek van een stervende man neemt ons met Amir mee terug naar de stoffige straten van Kaboel in 1978, naar de jeugd van Amir. Nu hebben de Taliban hier de macht in handen.
De beelden van die reis zijn imponerend. De beklemmende omstandigheden waaronder de Afghanen moeten leven zijn zeer  indringend weergegeven.

De kindertijd. Twee jonge jongens winnen een vliegerwedstrijd, waarbij het doel is om het koord van de tegenstander door te snijden. De verloren vlieger wordt dan eigendom van het eerste kind dat het naholt en vindt. Amir’s beste vriend Hassan is hier buitengewoon handig in, hij weet waar de vlieger zal vallen. Maar een afschuwelijke handeling die Hassan in een achteraf straatje moet ondergaan en waarover de beide vrienden niet kunnen spreken, vergiftigt de diepgaande band die er voorheen bestond tussen de twee jongens. Amir is er namelijk getuige van dat Hassan wordt verkracht door de schrik van de buurt, maar hij is te laf om te helpen. Hij beweert dat hij niets heeft gezien. Hassan geeft teveel om Amir om aan zijn woord te twijfelen.
Het is onvoorstelbaar hoe gemakkelijk de schuldgevoelens in haatgevoelens overgaan. Misschien wordt dit mede veroorzaakt door jaloezie, omdat de vader van Amir niet alleen van hem, maar ook van Hassan houdt.
Over de schande die Amir over zich laadt, wijd ik hier niet uit, maar deze blijft hem achtervolgen. Hij probeert het gevoel steeds te onderdrukken, tot het telefoontje uit Pakistan hem dat verder onmogelijk maakt. Amir moet op reis, ontmoet de oude vriend van zijn vader die met onthutsende onthullingen komt. Amir voelt zich verplicht om verder te gaan,  naar Afghanistan (waar inmiddels de Taliban de macht hebben) om daar een ereschuld in te lossen.

Hoe het verhaal verder verloopt,  zal ik niet uit de doeken doen.
De film slaagt er immers prima in om het verhaal van het beroemde boek van Khaled Hosseini te vertolken. Maar wat de film onderscheidt is een achtergrond van wrede en ruïneuze culturele gebeurtenissen. Amir’s ruzie met Hassan wordt afgezet tegen een Afghanistan dat afglijdt in chaos. Wanneer de volwassen Amir hier in 2000 terugkeert om boete te doen voor zijn verleden, ligt het land in puin. Geplunderd door de Sovjets en vernietigd door de Taliban.
De Vliegeraar is een betoverende film. Ik vraag me af of de Afghanen, die hun land zijn ontvlucht en nu in Nederland wonen er ook zo over denken.

2011, Aly Wagenvoorde

 Reactie  cedars@live.nl

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----
 

Into the Wild (2007)

Regie:  Sean Penn    

Met: Emile Hirsch, Marcia Gay Harden, William Hurt e.a.

De 22-jarige Christopher McCandless (Emile Hirsch), een sportieve en kansrijke jongen, is pas afgesturdderd. Hij krijgt van zijn ouders een auto cadeau, maar dit geschenk wijst hij af. Het is voor hem het zoveelste bewijs, dat zijn ouders en hij weinig gemeen hebben.  
In plaats van een carrière op te bouwen neemt hij dan ook een totaal ander besluit: hij verlaat zijn ouders en vrienden en ‘verdwijnt’. Hij gaat op zoek naar de zin van het leven en hoopt zijn eigen identiteit te vinden, zonder hierbij afhankelijk te zijn van geld, macht of sociale status.
Terwijl hij zijn ouders en zus wanhopig achterlaat voert Christopher’s ontdekkingstocht hem door de hele VS. Zo belandt hij bij een hippiestel, ontmoet hij twee Scandinavische toeristen in de Rocky Mountains en steekt hij de handen uit de mouwen op een boerderij. Intussen heeft Christopher het pseudoniem Alexander Supertramp aangenomen en houdt hij een dagboek bij.
Zijn grote wens is om uiteindelijk in Alaska terecht te komen.  Afgezien van zijn drang om van niets en niemand afhankelijk te zijn blijft het een raadsel waarom Christopher zijn familie, waarmee hij een goede relatie onderhield, in de steek laat. Hij is niet mensenschuw, onderhoudt tijdens zijn avonturen leuke contacten met de mensen die zijn pad kruisen. Terwijl het nauwelijks geloofwaardig wordt gebracht, waarom hij zo’n afkeer van zijn ouders heeft, is het helemaal niet duidelijk, waarom hij ook het contact met zijn zus verbreekt.
Christopher wordt door een vriendelijke chauffeur in een verlaten gebied afgezet en neemt zijn intrek in een leegstaande bus.
De beelden van zijn verblijf daar (maar ook elders) zijn prachtig.
Hoe het daar afloopt en vooral hoe Christopher daar belandt is eigenlijk de kern van de film.

Penn schreef het scenario en baseerde dit op het waargebeurde  verhaal en de bestseller die auteur Jon Krakauer in 1996 uitbracht. Wel schaafde Penn wat bij aan het verhaal.
Het resultaat is een verhaal, dat onvoldoende diepgang kent, zijn prachtige natuuropnames en –soms ook-  intermenselijke contacten, en een slot, dat aangrijpend is.
A.W.

 Reactie  cedars@live.nl

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

4 maanden, 3 weken en 2 dagen (2007)

Een heel mooie film, over een dag uit het leven van twee kamergenoten, twee studentes, in de tachtiger jaren. Een van de twee, Gabitsa, is in verwachting en heeft een illegale abortus afgesproken. Haar vriendin zal haar bijstaan. Maar het loopt allemaal anders dan verwacht. Het hotel waar ze naar toe wilden is niet beschikbaar. De man die Gabitsa zal behandelen, stelt een akelige voorwaarde. En er loopt nog meer anders dan gewenst, maar dat moet u zelf maar gaan kijken.
Het is (niet alleen) een prachtig gemaakte film. Ook de inhoud is, zoals hij moet zijn: schokkend, ontroerend, geestig en bitter.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Le voyage du ballon rouge (2007) 

Le voyage du ballon rouge van Hou Hsiaoh-Siens is geïnspireerd op de Franse korte film Le Ballon Rouge van Albert Lamorisse. Het is een film waarin weinig gebeurt, spelend in Parijs. De Chinese invloeden zijn onmiskenbaar.
De film opent met een jongetje en een rode ballon. Het jongetje is het zoontje van de druk bezette, chaotische poppenspeelster Juliette Binoche. Hij krijgt een nieuwe oppas, Song, een Chinese filmstudente. De camera volgt de personages en de stad. Daartussen weet Hou een ontroerend drama uit te tekenen van een alleenstaande moeder met haar zoon.
Voor wie van films zonder veel actie houdt is dit een mooie film.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

The Mourning Forest (2007), Japan

De verwarde grijsaard Shigeki is weduwnaar en zijn jonge begeleidster Machiko verloor haar kind en is gescheiden. Geen van beiden heeft het verlies ooit verwerkt. Op de 33e sterfdag van zijn vrouw - het jaar waarin volgens het boeddhisme de ziel definitief naar het hiernamaals vertrekt - besluit Shigeki het graf van zijn vrouw een laatste keer te bezoeken. Machiko en hij stranden met autopech in Mogari, een sprookjesachtig, smaragdgroen bos. Hij profiteert van de gelegenheid om diep het bos in te lopen en zij kan niet anders dan hem volgen. Twee dagen lang dolen ze door het bos en geleidelijk beseft Machiko dat de tocht voor hen beiden een rouwproces kan helpen afsluiten. In The Mourning Forest keert de Japanse filmmaakster Naomi Kawase terug naar de natuur rond haar geboortestad Nara. De film, over een bejaarde man en zijn verpleegster die tijdens een tocht door een immens oerbos hun rouwproces afsluiten, ontving in 2007 de Grote Juryprijs van het Cannes-filmfestival.

Het is een mooi gegeven en in overeenstemming met het boeddhisme om na 33 jaar het graf van de geliefde te bezoeken. De oude man is nog niet over het verdriet van zijn verlies heen."Mako", de naam van zijn dierbare, is het enige dat de oude man in het begin kan uitbrengen.
Het is boeiend om te zien hoe het onontkoombare gestalte krijgt en bij de twee, ondanks hun volwassenheid en hun verdriet,  de kinderlijke onschuld en het jeugdige enthousiasme te voorschijn komen.
De prachtige omgeving speelt uiteraard een belangrijke rol in het verhaal. Niet voor niets heet de film 'The Mourning Forest', het bos, waarin men komt om te rouwen. Het bos ook waarin geboorte en sterfte hand in hand gaan, zoals de wetten van de natuur voorschrijven. ‘Leven’ betekent in het Japans niet alleen ‘het gevoel dat je leeft’, maar staat ook voor ‘eten’. We houden onszelf in leven door ons te voeden met wat de natuur ons brengt. Het is deze natuur en de eigen natuur waarnaar Shigeki en Machiko terug moeten keren om tot verwerking van hun pijn te komen.
Zoals vaker in Chinese en Japanse films duren sommige scènes voor westerse begrippen nogal lang en zijn de dialogen spaarzaam. Voor wie dit geen bezwaar vindt, is het een film vol menselijkheid en zeer de moeite van het kijken/beleven waard.

 Reactie  cedars@live.nl

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Atonement (2007)

Tijdens de naderende dreiging van de Tweede Wereldoorlog leiden de dertienjarige Briony Tallis en haar familie een bevoorrecht luxe leventje in hun enorme landhuis. Tijdens een familiebijeenkomst op de warmste dag van 1935 zorgt de combinatie van drukkende hitte en lang onderdrukte emoties voor een onheilspellende sfeer. Briony is een meisje met een levendige verbeelding. Na een aantal catastrofale misverstanden beschuldigt zij een van de aanwezigen van een grote misdaad.
"Het tweede deel van de film speelt zich af in 1940. De Tweede Wereldoorlog is losgebarsten en Briony beseft inmiddels, wat ze heeft gedaan. Haar pogingen tot boetedoening leveren weinig resultaat op.
Het dramatische verhaal eindigt op een opmerkelijke manier...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Undergroundfilm  

http://www.undergroundfilm.com/

Op de website zijn bijna drieduizend films gratis te bekijken. Deze films variëren in lengte van 1 minuut tot anderhalf uur. Het zijn 'echte'films, dat wil zeggen films met kop en staart, uitgewerkte plots of animaties met veel tekenwerk.
Op het Underground forum is ruimte om uitgebreid te discussiëren over films.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

A mighty heart (2007)  

In 2002 veranderde de wereld van Mariane Pearl (Angelina Jolie) voorgoed. Haar man Daniel is bezig met een verhaal over de 'shoe bomber' Richard Reid. Voor het verhaal moet hij naar Karachi, waar een tussenpersoon hem toegang heeft beloofd tot een moeilijk te grijpen bron. Wanneer Daniel naar de afspraak gaat, zegt hij tegen Mariane, dat hij misschien wat laat thuiskomt. Hij komt echter nooit terug. Mariane begint een wanhopige zoektocht naar haar vermiste man. Ze probeert te blijven hopen, hoe moeilijk dat ook is als ze omringd is door vreemden, verkeer en het lawaai van claxons en telefoons. De chaos is onvermijdbaar. Maar Mariane moet zien haar kalmte te bewaren. Jolie (Mariane) toont zowel uiterlijke kracht als innerlijke breekbaarheid. Zij moet sterk blijven voor Daniel, haarzelf en hun ongeboren kind, maar Jolie slaagt erin te laten zien, hoe zwaar dit is. De liefde van Daniel en Mariane zien we in vlagen door het lijden heen. Het einde kennen we. Daniel blijkt te zijn vermoord.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

The year my parents went on vacation (2007) 

In The year my parents went on vacation zien we het leven in de joods/Italiaanse buurt Bom Retiro in São Paolo door de ogen van de twaalfjarige Mauro, die zich volledig moet aanpassen. Men eet vis bij het ontbijt, jongens worden volwassen met een bar mitswa en ze mogen door gaten in de muur vrouwen in pashokjes begluren. Maar vooral zien we hoe kinderen denken, hoe volwassenen hen met goede bedoelingen voorliegen en hoe die kinderen het toch altijd doorhebben als er iets mis is.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Secret Sunshine, Zuid-Korea, 2007

Regie: Lee Chang-dong

Als Shin-Ae op een middag thuiskomt, heeft haar 7-jarige zoontje Jun zich verstopt. Shin-Ae roept zijn naam steeds wanhopiger als ze de vertrekken van het huis doorzoekt. Het blijft ijzingwekkend stil. Ze loopt naar buiten en begint te huilen. Dan zien we Jun uit de schaduw te voorschijn komen. Hij had zich verstopt. Het was maar een spelletje… Of niet?
 De Zuid-Koreaanse regisseur Lee Chang-dong houdt het ongewis. Het zou een spel kunnen zijn dat ze vaker hebben gespeeld en dan zijn moeders tranen onecht. Of is de lach er een van opluchting? De scène blijkt een voorbode te zijn. Jun verdwijnt echt. Hij is ontvoerd en vermoord. Zomaar.

Secret Sunshine staat in het teken van verlies. Aan het begin van de film reizen Shin-Ae en Jun naar het plaatsje Miryang, de plek waar haar echtgenoot geboren is. Haar man blijkt  verongelukt te zijn en Shin-Ae hoopt een nieuw bestaan te kunnen opbouwen in Miryang. Als ze onderweg pech krijgt, wordt ze geholpen door een vriendelijke, praatgrage garagehouder. Hij zal haar de hele film het hof maken en blijft vrolijk en optimistisch, hoe nukkig en afwijzend zo soms ook op zijn onbeholpen avances reageert.
De vasthoudende garagehouder – symbool voor een medemenselijkheid die steeds minder vanzelfsprekend is – geeft de film wat lucht, want verder is Secret Sunshine een film vol hartverscheurend verdriet. Actrice Jeon Do-yeon won voor deze intense rol vorig jaar de prijs voor beste actrice in Cannes.
Het is een uiterst genuanceerde film die op  een bewonderenswaardige wijze omgaat met kwesties als verdriet, dood, verlossing en liefde.
Chang-dong maakt vooral indruk met de observerende scènes zonder veel dialoog. Als Shin-Ae op weg is naar de desolate plek van de misdaad en haar zoontje moet identificeren, blijft de camera op afstand. We zien de breekbare vrouw een berg aflopen. Daar onder moet Jun ergens verscholen liggen. Haar afdaling duurt tergend lang. De lichaamstaal van Shin-Ae zegt genoeg…

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

In the Valley of Elah (2007) 

Regie: Paul Haggis
Met o.a.: Tommy Lee Jones, Charlize Theron, en Susan Sarandon.

In the Valley of Elah is een film uit 2007, geschreven en geregisseerd door Paul Haggis. De titel van de film verwijst naar het dal uit de bijbel waar de strijd tussen David en Goliath plaatsgevonden zou hebben.  
Paul Haggis’ In the Valley of Elah is gebaseerd op feiten, hoewel de namen en de locaties zijn gewijzigd.

De film gaat over een vader, die militair is geweest, en nu op zoek is naar zijn zoon. Hij is namelijk gebeld door het Amerikaanse leger met de vraag of hij iets weet over zijn zoon. De zoon, Mike, blijkt teruggekeerd te zijn uit de Irakoorlog en is daarna spoorloos verdwenen.
Aangezien hij nu gewoon burger is, heeft Deerfield niet overal toegang. Hij zet echter een rechercheur van politie op het juiste spoor. Zij treft het lichaam van Mike aan, verminkt en verbrand.
Als vader Deerfield weet, dat zijn zoon vermoord is, rust hij niet voordat hij de moordenaar(s) heeft gevonden. Deerfield ziet op de plaats delict meteen dat zijn zoon op een andere plaats is omgekomen en daarna versleept. Een reden zou kunnen zijn, dat hierdoor het onderzoek in handen van het leger komt, in plaats van in handen van de politie.
Samen met rechercheur Sanders bijt hij zich vast in de zaak om uit te zoeken wat er precies met zijn zoon gebeurd is. Ondertussen krijgt hij van een vriend gerestaureerde stukjes film opgestuurd die Mike met zijn telefoon gemaakt heeft in Irak.
Dit laat flarden van de oorlog in Irak zien, beelden van mishandeling van gevangenen en van PTSS waarvan sommige militairen last hebben na hun terugkeer uit de strijd.
De militairen proberen aanvankelijk om het onderzoek door de politie tegen te houden. Ze suggereren dat Mike iets met drugshandel van doen had. Zijn maten, die Mike vlak voor z’n dood nog hebben gezien, leggen een verklaring af. Ofschoon Deerfield betwijfelt of de militairen de waarheid spreken, kan hij niet geloven, dat ze iets met de dood van hun makker te maken hebben.
Hij blijkt zich vergist te hebben…..
Het hoe, wat en waarom van Mike’s verdwijning is hartverscheurend.

 Reactie  cedars@live.nl

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Peur(s) du noir (2007)

Zes toonaangevende animatoren (striptekenaars) laten een staaltje van hun kunnen zien. Ze werden door de hippe Franse studio Prima Linea gevraagd hun kinderdromen van vlak voor het slapen gaan in inktzwart en bleekwit te verbeelden. Hier omheen is een soort raamvertelling gebouwd. Het resultaat is verbluffend, angstaanjagend en pakt je!
De openingsbeelden tonen een sadistische markies die een groep bloeddorstige honden uitlaat. Eén van de dieren werpt zich op een angstig kind. De markies zal – telkens met een hond minder – tussen de vier halflange verhalen opduiken.
Dan volgt het eerste verhaaltje, meteen ook het meest verhalende van de vier. Het is getekend en geschreven door Charles Burns, de Amerikaanse striptekenaar die een terechte cultstatus kreeg dankzij de graphic novel Black Hole. Burns hanteert dezelfde tekenstijl als in zijn strips. In een verhaal dat zowel doet denken aan Kafka’s Die Verwandlung als aan de Amerikaanse B-klassieker The Astronaut’s Wife voert Burns een wereldvreemde jongeman op, die insecten verzamelt. Jaren later, wanneer hij als stuntelige student er nauwelijks in slaagt om meisjes te benaderen, walst Laura plots zijn leven binnen. Ze lijkt aanvankelijk perfect, tot ze angstwekkende metamorfosen begint te ondergaan. Deze donkerkomische episode zet meteen de toon voor de andere verhalen, die net zo goed over nachtmerries en vieze beestjes gaan.


Voor het thema 'metamorfoses' klik hier
Meer over (Japanse) strips? Klik hier

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

The Diving Bell and the Butterfly (2007)

The Diving Bell and the Butterfly begint met vlekkerige en vervormde beelden. Soms wazig, soms weer zwart. Röntgenfoto’s. Het is een bewuste keuze van de Amerikaanse beeldend kunstenaar en regisseur Julian Schnabel. De eerste minuten zijn gefilmd vanuit het perspectief van de hoofdrolspeler Jean-Dominique Bauby. Jean-Do, zoals hij door zijn vrienden genoemd wordt, ligt na een beroerte in een ziekenhuis. Hoewel hij denkt tegen de artsen te praten, reageert niemand.
Niemand hoort  de monologues intérieurs die de kijker wel hoort. 'Ik kan niet meer praten', beseft de patiënt.
Het is nog veel erger. Nadat Jean-Dominique Bauby, de hoofdredacteur van het Franse modeblad Elle, eind 1995 is getroffen door een beroerte, lijdt hij aan het zogenaamde, zeldzame locked-in syndroom. Hij is van zijn kruin tot zijn tenen verlamd. Bauby kan alleen zijn linkerooglid nog bewegen. De kijker ziet dit, omdat het beeld dan even zwart wordt.
Nadat hij zijn zelfmedelijden en woede over het wrede lot heeft overwonnen, geeft Jean-Do zijn leven een nieuwe richting: hij begint aan een boek. Een actuele versie van Alexandre Dumas' De Graaf van Monte Christo moet het worden.
Zijn therapeute ontwikkelt een methode om met hem te communiceren. Zij dicteert een speciaal alfabet dat begint met de letters die het meest voorkomen in het Frans. Als ze de letter opleest die Bauby bedoelt, knippert hij met zijn oog. Zo schrijft Bauby letter voor letter, woord voor woord, zijn Le scaphandre et le papillon (vertaald als 'Vlinders in een duikerspak': het zware duikerspak staat symbool voor het lichaam waarin de schrijver zich opgesloten weet. De vlinder staat voor zijn geest, die vrijer is dan ooit tevoren). Bauby stierf kort na het verschijnen van zijn boek.
Het is een hartverscheurende film.

 Reactie  cedars@live.nl

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Into the Wild (2007)

Chris McCandless noemde zichzelf een 'extremist'. Hij was pas afgestudeerd en had een veelbelovende toekomst voor zich. Hij besloot echter zijn comfortabele leventje de rug toe te keren. Het lot brengt hem ondermeer naar Dakota, Colorado en uiteindelijk zelfs in de ruige natuur van Alaska. Into the Wild geeft een oprecht en soms aangrijpend portret van de jongeman. Om in de film mee te kunnen gaan, helpt het om de romantische kijk van de regisseur Sean Penn op de jeugd en de natuur te delen. Maar ook voor wie sceptischer is ingesteld, valt er veel te bewonderen en genieten aan de film.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Aleksandra (2007) 

Regie: Aleksander Sokoerov.

De hoogbejaarde oma Aleksandra trekt een oorlogsgebied binnen om haar kleinzoon te bezoeken. Deze kleinzoon bevindt zich in een legerkamp in Tsjetsjenië. Aleksandra arriveert met een legertrein in het kamp. Ze komt er tijdens haar bezoek achter, dat er in het kamp eigenlijk geen plaats is voor vrouwen en emoties, omdat er de hele tijd door beslist wordt over leven of dood.
 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Ben X (2007)  

De Belg Nic Balthazar heeft rond autisme een succesvolle film gemaakt.
Ben is anders. Zijn leven zit vol vreemde rituelen.
Hij lijkt te leven in zijn eigen universum, dat zich voor meer dan de helft afspeelt in de wereld van online computergames.
In de echte, harde wereld van een technische school is het leven voor hem een dagelijkse hel, met twee kerels die hem het leven bijna letterlijk onmogelijk maken.
Ben heeft een plan. Een plan van één woord: moord!
Dan komt zijn internetvriendin Scarlite in zijn leven.
Dat behoorde niet tot het plan.
Info www.benx.be

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

 

2006

 

The Lake House (2006)

Regie:  Alejandro Agresti    

Met o.a.: Keanu Reeves als Alex Wyler  en Sandra Bullock als Dr. Kate Forster  

De arts Kate Forster woonde in een bijzonder, glazen huis aan een meer. Nu ze verhuisd is, besluit ze een brief te sturen aan de haar onbekende nieuwe bewoner van dat huis.
De brief wordt beantwoord door Alex Burnham (Keanu Reeves), een architect die nu in het huis woont (dat zijn vader had ontworpen).
Geleidelijk aan worden de brieven van de twee intiemer en blijkt, dat ze verliefd op elkaar worden, ook al hebben ze elkaar nooit ontmoet.
Tja, en dan wordt het verhaal een beetje ongeloofwaardig. Je zou verwachten, dat ze vervolgens iets afspreken, maar dat is moeilijk. Ze blijken namelijk in verschillende tijden te leven: Kate leeft in 2006, en Alex leeft precies twee jaar eerder. De brieven weten op magische wijze de tijd tussen de twee geliefden te overbruggen…
Het is een vreemd, romantisch drama. De relatie tussen de twee eenzame mensen per brief wordt goed invoelbaar neergezet. Ze leren elkaar immers kennen door een intensieve correspondentie. Het feit, dat ze in twee verschillende tijden toch met elkaar kunnen corresponderen via de brievenbus? Daarmee heb ik persoonlijk  moeite.  De brieven reizen blijkbaar moeiteloos door de tijd. En ik mag het wel vreemd vinden, Kate en Alex schijnen het vrij normaal te vinden.
Uiteindelijk komt het tot een afspraak.  Alex zoekt de Kate van 2004 op terwijl Kate 'wacht' totdat Alex in 2006 is aangekomen. Kunt u het nog volgen?
Mijn grote bezwaar tegen deze film is, dat er geen logica in zit. En ik het toch enigszins wil kunnen begrijpen.
‘The Lake House’ moet je misschien als een soort sprookje zien. En dan is het geen onplezierige film of mislukking.
En het eind? In eerste instantie vond ik het jammer, dat er op zo’n manier een happy end geforceerd werd. Toch vond ik het spel met tijd en mogelijkheden in tweede instantie minder storend.
Toch nog een zesje?

Stuur uw opmerkingen of reacties naar  cedars@live.nl  o.v.v. 'film', zodat deze hieronder geplaatst kunnen worden.
Ik ben heel erg benieuwd wat u ervan vond.

Aly Wagenvoorde

 Reactie  cedars@live.nl

 

Away from her (2006) 

Away from her is de eerste lange speelfilm onder regie van de actrice Sarah Polley (1979). Al voor ze het scenario begon te schrijven, gebaseerd op een kort verhaal van Alice Munro, had ze Julie Christie voor de hoofdrol op het oog.
Deze actrice speelt de rol van de dementerende Fiona op indrukwekkende wijze. Bijna even indrukwekkend is de Canadese acteur Gordon Pinsent als haar echtgenoot.
Grant en Fiona zijn al jaren gelukkig getrouwd en leiden een rustig leven op het platteland. Dan krijgt Fiona last van geheugenverlies. Grant doorloopt alle stadia van bijbehorende emoties, van ontkenning en woede enz.. Fiona wordt opgenomen in een rusthuis. Daar wordt ze echter verliefd op een andere patiënt.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

Perfume: The story of a murderer (2006) Drama, thriller

Regie: Tom Tykwer

Met Ben Whishaw, Dustin Hoffman, Alan Rickman, Rachel Hurd-Wood, Andrés Herrera, Simon Chandler, David Calder, Richard Felix, Birgit Minichmayr, Reg Wilson, Carlos Gramaje, Sian Thomas, Michael Smiley, Perry Millward, Alvaro Roque, Franck Lefeuvre, Sam Douglas, Jaume Montané, Karoline Herfurth, Timothy Davies, Sara Forestier, Corinna Harfouch, Paul Berrondo, Joanna Griffiths, Jessica Schwarz, Harris Gordon, Anna Diogene

Deze film is gebaseerd op het beroemde boek Das Parfum van Patrick Suskind en vertelt het levensverhaal van Jean Baptiste Grenouille, in het Frankrijk van de 18de eeuw.  Grenouille werd op een stinkende vismarkt in Parijs geboren en te vondeling gelegd. Vanaf zijn geboorte blijkt hij een sterke reukzin te hebben en deze ontwikkelt zich allengs verder; hij herkent alle geuren ter wereld. Als hij op een dag de geur van een mooi meisje opsnuift, raakt hij geobsedeerd: deze geur wil hij kunnen bewaren en bij zich dragen. Hij gaat in de leer bij de beroemde parfumeur Baldini (Dustin Hoffman) om de fijne kneepjes van het vak te leren en al snel maakt hij de meest fantastische parfums ter wereld. Het onweerstaanbare aroma van jonge vrouwelijkheid laat hem echter niet los, die geur moet en zal hij ‘vangen’. Op een dag besluit hij dan ook te vertrekken naar de bakermat van de parfumindustrie, omdat hij bij Baldini niet kan leren wat hij wil…
Zijn zoektocht naar het ultieme parfum mondt uit in moorden op meerdere jonge vrouwen.  Dit leidt uiteraard tot paniek onder de bevolking. Vaders proberen hun dochters te beschermen tegen deze ongrijpbare moordenaar.
Topproducent Bernd Eichinger wilde het succesvolle boek van Süskind, met wie hij bevriend is, al vanaf het begin verfilmen, maar de eigenzinnige en teruggetrokken schrijver Süskind, die naar verluidt als een kluizenaar leeft in de Franse Languedoc, gaf pas in 2001 toestemming. Hij kreeg 10 miljoen euro voor de verkoop van de rechten, voor het volgens Stanley Kubrick 'onverfilmbare' boek. Onverfilmbaar of niet, het werd verfilmd. En het resultaat mag er wezen.
'Het parfum' van Patrick Süskind is een prachtige roman. Als je die hebt gelezen, zul je misschien onderdelen missen in de film. Uiteraard kan een film een roman niet geheel navolgen. Maar de wijze waarop deze roman tot een film is verwerkt verdient alle lof! Of je nu wel of niet het boek hebt gelezen, deze film blijft van begin tot eind boeien.
Of…?
Dat einde vind ik namelijk het enige minpuntje, maar beoordeelt u vooral zelf of u dat ook zo ervaart.

Aly Wagenvoorde

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

Mon fils à moi (2006) 

Regie: Martial Fougeron

Wanneer Julien thuiskomt, stopt hij snel zijn blouse in zijn broek en strijkt zijn haar plat. Zijn moeder mag niet weten dat haar zoontje er op school minder keurig bij loopt dan thuis. Het zou haar in een slecht humeur brengen, en dat is iets wat Julien graag voorkomt.
Moeder is licht neurotisch, het kind loopt op eieren. Vervelend, maar geen ramp, zo lijkt het aanvankelijk in Mon fils à moi. Als de film niet begonnen was met een grimmige vooruitblik - een afgedekte brancard verdwijnt in een ziekenauto - zouden de eerste huiselijke scènes weinig argwaan wekken.
Julien, een beginnende puber, is de oogappel van zijn moeder, die niet werkt en al haar energie richt op haar zoon en het huishouden.
Het is waar dat moeder veel van haar zoon houdt. Te veel, zo blijkt al gauw. En op de verkeerde manier. Het is niet de bedoeling dat Julien zich scheert, een vriendin krijgt, of zelf zijn kleren uitkiest. Het is niet de bedoeling dat hij ouder wordt, een eigen leven gaat leiden. De gedachte alleen al maakt moeder hysterisch.
De spanning wordt slim opgebouwd in Mon fils à moi, een psychologische thriller waarin moederliefde zich van een monsterlijke kant laat zien Mon fils à moi is het knappe en beklemmende debuut van een filmmaker die weet hoe hij zijn publiek moet manipuleren.
 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Tuya's marriage (2006) 

Tuya's marriage gaat over een zelfverzekerde en koppige vrouw in het noordwesten van Mongolië, die van haar invalide echtgenoot moet scheiden, omdat zij de taken binnen haar familie niet meer alleen aan kan. Ze zal een nieuwe man moeten vinden die voor haar gezin wil zorgen. De film is tevens een verslag van het traditionele leven van de laatste Mongoolse nomaden. Het is de derde film van Wang Quan An (1956), die behoort tot de nieuwe generatie Chinese filmmakers.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Babel (2006)

Regisseur Alejandro González Iñárritu houdt van verweven verhaallijnen. In zijn nieuwste film "Babel" zijn alle personages op de een of andere manier met elkaar verbonden. Richard (Brad Pitt) en Susan (Cate Blanchett) zijn op vakantie in Marokko om hun relatie te redden. Hun twee kleine kinderen zijn thuis gebleven,  waar oppas Amelia (Adriana Barraza) voor ze zorgt. Ondertussen zijn twee verveelde Marokkaanse jongetjes het geweer waarmee ze hun kudde schapen moeten beschermen aan het uit proberen. Op dat moment rijdt de touringcar met toeristen langs en per ongeluk wordt Susan geraakt.
Het centrale thema van 'Babel' is communicatie of beter gezegd miscommunicatie, want de meeste dingen in de film gebeuren doordat mensen elkaar niet begrijpen...
Het is een film met meerdere verhaallijnen, die aan het eind op hun plek vallen. Het is een aanrader voor iedereen, die niet alleen ter ontspanning een film ziet, maar er ook nog eens over wil nadenken of -praten.

A.W.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

A Guide to Recognizing your Saints (2006) 

 

Drama, misdaad.


De broeierige warmte van de New Yorkse zomer van 1986 is tastbaar in dit magnifieke debuut van Dito Montiel. Montiel schreef een boek over zijn leven en over dat van vrienden die door drugs en gevangenisstraffen ten onder gaan. Deze film is er de verfilming van. Ook de jonge Dito dreigt te worden meegesleurd door de verleidingen van de buurt. Hij kiest echter voor zichzelf. Na twintig jaar keert hij terug en ziet wat er van de rest geworden is.
Het is geen film over de stoere jongens uit zijn jeugd, zoals het bovenstaande misschien doet vermoeden. Het is een

terugblik, met een mengeling van spijt en melancholie, op een bijzondere zomer. Montiel geeft een impressie van zijn jeugd in losse herinneringen. Herinneringen aan een vader, die niet gelooft in een betere toekomst. Of aan een vriend, die hem laat zien dat poëzie soms een uitweg kan bieden.
Een ontroerend stukje cinema.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

 

2005

 

Me and You and Everyone We Know (2005)

Regie: Miranda July

Met: John Hawkes, Miranda July, Miles Thompson e.a.

In onze tijd is het voor veel mensen steeds moeilijker om echt contact met elkaar te hebben. Ook de wijze waarop mensen contact met elkaar leggen, zijn veranderd.
Deze film toont ons dit, op vele manieren.
Christine stalked de pas gescheiden Richard, die letterlijk alles probeert om indruk te maken op zijn kinderen.
Zijn oudste zoon, Peter, verlangt naar andersoortige contacten en gebruikt hiervoor o.a. internet.
Ondertussen wordt hij benaderd door twee buurmeisjes die een beoordeling van hem willen over hun ‘prestaties’.  Zij vragen hem dit om zich zekerder te voelen bij de toenaderingspogingen van een veel oudere man.
Kleine broertje Robby legt ‘geweldige’ contacten via internet, veelal omdat hij zinnen kopieert en plakt van sexueel getinte chatrooms. Dit leidt tot hilarische scènes, bijv. wanneer de oudere vrouw, met wie hij chat, hem vraagt: "Are you touching yourself?"
En dan is er nog Sylvie, het jonge buurmeisje van Peter, die al jaren bezig is met het verzamelen van een uitzet.
‘Me and You’ gaat over hoe mensen zich voordoen, over een gesexualiseerde samenleving, maar zeker ook over sympathieke personen. En niet te vergeten over de afstanden tussen mensen, die eigenlijk dicht bij elkaar staan. De mensen leven geïsoleerd van elkaar en slagen er niet in elkaar echt te bereiken. Behalve in één ontroerende scène, waarin Peter Sylvie een speelgoedbeest brengt, “Het is voor je dochter.” Misschien is het bedoeld om ons te tonen, dat we veel kunnen winnen als we maar als een kind, zo onbevangen, leren denken en leven.
Wat ‘Me and You and Everyone We Know’ ons zeker leert is, hoe de gewone dingen in iemands leven kunnen veranderen door de verbeelding.

Aly Wagenvoorde

 Reactie  cedars@live.nl

 

Paradise Now (2005)  


De Nederlands-Palestijnse regisseur Hany Abu-Assad nam een paar dagen uit het leven van een meisje en drie jongens uit het Palestijnse Nablus. Werken in de garage, eten bij moeder, televisie kijken, rondhangen, vrienden zien, flirten, kletsen. Als de dag niet in het teken van het paradijs had gestaan, was het een dag als alle andere geweest. Paradise Now was omstreden, omdat de jongens in de film zich voorbereiden op een zelfmoordaanslag in Tel Aviv. De voorbereiding is fascinerend. De mannen worden geschoren, gewassen en eten samen en nemen de onvermijdelijke martelarenvideo op. Paradise Now heeft meerdere prijzen gewonnen.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

 

2000 - 2005

Spring, Summer, Fall, Winter...and Spring (2003),

van regisseur Kim Ki-Duk.

De film is in vijf delen opgedeeld, zoals de titel al doet vermoeden.
In Spring, de lente, zien we een boeddhistische leerling, die met zijn meester in een soort drijvend kloostertje verblijft. Ze leiden een leven vol meditatie. Als ze willen wandelen of kruiden zoeken, dan moeten ze naar de kant van het meer roeien. In het klooster is niets dan zij tweeën. En een Boeddhabeeld, natuurlijk.
De leerling is nog maar een kind en wanneer hij weer eens aan land is, verzint hij een spelletje. Hij zoekt kleine stenen en bindt deze vast aan een vis, een kikker en een slang. Het kost de vis veel moeite om nog te kunnen zwemmen met een steen aan z’n lichaam. Het jongetje moet lachen als hij de vis ziet worstelen.
De leraar observeert, maar zegt niets. ’s Nachts bindt hij een kei op de rug van de jongen. ’s Ochtends vertelt hij de leerling, dat de kei er pas af mag als hij eerst de dieren van hun last heeft bevrijdt. En als er eentje is gestorven, dan zal de jongen de steen voor altijd in zijn hart dragen. De jongen treft de vis dood op de bodem van de kreek aan, de kikker leeft nog, de slang ligt in een plasje bloed. Hij is waarschijnlijk door een ander dier gedood.
De jongen moet vreselijk huilen als hij ziet wat hij de slang heeft aangedaan.

Summer laat de jongen zien, wanneer hij opgroeit tot een man. Op een dag ziet hij een moeder en dochter in het bos. De dochter is tamelijk ziek en de moeder brengt haar naar het klooster in het meer, omdat ze hoopt dat de meester haar zal kunnen genezen.
De jongen voelt zich tot het meisje aangetrokken en dit loopt uit op een (sexuele)  verhouding. Als de meester dit ontdekt, wordt hij niet boos. Hij waarschuwt de jongen met de woorden, dat begeerte leidt tot verlangen om te bezitten en bezit leidt tot moord. Het meisje moet weg.
……

Elk jaargetijde laat de ontwikkeling in het leven van de man zien, die in Spring de leerling was. In het nieuwe voorjaar is de cirkel rond…
Het zou jammer zijn om het verhaal verder te vertellen. Het is namelijk een mooie, spirituele film, met prachtige beelden. Een film om op je gemak te gaan genieten.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Titel: 06/05 (2004)

Regisseur: Theo van Gogh

Hoofdrolspeler(s): Tara Elders, Thijs Romer, Marcel Hensema, Jack Wouterse

Deze film gaat over de moord op Pim Fortuyn door Volkert van der G. Dit zijn ook de ons bekende feiten. In deze film komt er echter nog een heel arsenaal aan andere ‘feiten’ bij. Ook de AIVD en de Joint Strike Fighter-lobbyisten hadden er belang bij, dat Fortuyn uit de weg werd geruimd. Zelfs zijn politieke tegenstanders dronken een glas op zijn vroege dood. Aldus de laatste Theo van Gogh-film 06/05, gebaseerd op het boek De zesde mei van Thomas Ross.
De film 06/05 volgt fotograaf Jim de Booy (Thijs Romer), vanaf de dag van de moord. Hij is daar té onnozel foto’s aan het schieten van een soapster, en merkt niets van alle hectiek van ambulances en ME. Een enigszins ongeloofwaardige start; van een fotograaf mag je toch iets meer alertheid verwachten. Deze foto’s leveren echter uiteindelijk wel beelden (op de achtergrond) op van  Volkert, een ME-bus en een hoog persoon van de AIVD.
Het is een film die (te) bol staat van complotten en intriges. Toch maken de bekende tv-momenten uit die tijd die erin verwerkt zijn, het geheel tamelijk reëel. Waarschijnlijk ook, omdat we ons die beelden allemaal nog herinneren. Over vijf of tien jaar hebben die aan bekendheid ingeboet.
Een van de opvallendste types in de film is de AIVD-man Van Dam, die hele scènes op een hometrainer speelt, zijn lippen stift en een mobiel heeft  met als ringtone een hinnikend paard. Een maf figuur.
06/05 heeft zowel humor als missers, maar geeft een mooi beeld van die onwezenlijke periode in 2002.

Aly Wagenvoorde

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

 

1990 - 2000

 

Titel: M. Butterfly (1993)

Regie:  David Cronenberg.

Met: Jeremy Irons, John Lone,  Ian Richardson, Barbara Sukowa en Annabel Leventon.

Enigszins gebaseerd op een ware gebeurtenis, gaat de film over een Franse diplomaat, René Gallimard (Irons), werkzaam in China in de jaren ’60. Op een avond leert hij in Beijing de Chinese toneelspeelster en zangeres Song Liling (Lone) kennen.
René was naar de voorstelling Madame Butterfly  gegaan, omdat dat van hem verwacht werd, maar raakt hier volledig in de ban van Song Liling, die de rol van Madame Butterfly vertolkt. Het is voor hem liefde op het eerste gezicht. Aanvankelijk wil hij dat nog niet toegeven, maar als hij haar weerziet op het toneel bij de Beijing opera, wordt hij, ondanks zijn functie en zijn huwelijk, definitief verliefd op de Chinese.  Song Liling wordt René’s Butterfly…
Zijn plotselinge belangstelling voor en kennis van de oosterse cultuur ontgaat zijn superieur niet: René krijgt een belangrijke functie. Dat zijn kennis een gevolg is van zijn liefde voor een Chinese houdt hij uiteraard geheim.
De Chinese blijkt echter in meerdere opzichten niet zo te zijn, zoals ze zich voordoet. Uiteindelijk blijkt, dat René totaal verblind was door zijn liefde voor Song Liling. Hij was zich er blijkbaar niet van bewust (of wilde het niet weten), dat alle rollen in de traditionele Chinese opera door mannen worden vertolkt.
René’s relatie leidt er toe, dat hij zijn land verraad en uiteindelijk veroordeeld wordt. Zijn gevangenneming en hernieuwde contact met Song Liling dwingt hem ertoe, de waarheid onder ogen te zien. Het feit dat zijn geliefde een man is maakt, dat hij in de gevangenis de rol van Butterfly aanneemt, de vrouw, die stierf vanwege haar onmogelijke liefde.
M. Butterfly is een mooie, zij het enigszins gedateerde film. Het laat een beetje zien van de politieke omstandigheden in het China van de zestiger jaren, maar het is bovenal een liefdesdrama. Het feit, dat René zó lang niet weet, dat zijn geliefde een man is, maakt het verhaal echter wat ongeloofwaardig.

Aly Wagenvoorde



 

 

 Reactie  cedars@live.nl

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Titel: the Cider House Rules (1999)

Regie: Lasse Hallström  Met: Tobey Maguire, Charlize Theron, Delroy Lindo, Paul Rudd and Michael Caine

Homer Wells (Tobey Maguire) is een weeskind dat nooit geadopteerd wordt. Althans, niet door mensen van buiten het weeshuis. Het weeshuis doet o.a. dienst als illegale abortuskliniek en arts Wilbur Larch (Michael Caine) ontfermt zich over Homer. Hij ziet in de jongen een ideale opvolger en leert hem alles wat hij weet. Zo krijgt Homer al op jonge leeftijd te maken met het fenomeen ‘abortus’.
Homer wil de verantwoordelijkheden die dr. Larch op zijn schouders legt ontvluchten en grijpt dan ook de kans om het weeshuis te verlaten met beide handen aan. Dr. Larch heeft het daar erg moeilijk mee. In brieven probeert hij Homer over te halen om terug te komen, maar deze voelt hier niets voor. Hij heeft het goed naar zijn zin als appelplukker en wordt bovendien verliefd.
Homer heeft geen andere ervaringen dan het leven in het weeshuis en volgt dan ook zijn hart, zonder verder veel na te denken. Dat gaat enige tijd goed, maar uiteindelijk wordt hij toch geconfronteerd met de nare kanten van het bestaan. Zo wordt ook hij gedwongen keuzes te maken.
The Cider House Rules is een mooie film, met de nodige dramatische en romantische verwikkelingen en fraaie sfeerbeelden, waarin zowel Tobey Maguire als Michael Caine zeer goed acteerwerk leveren.
De kleine dingen die er gebeuren, worden op een mooie, enigszins ontroerende manier gebracht.
De laatste zin is geweldig: ‘Good night, princes of Maine, kings of New England’…

Aly Wagenvoorde

 Reactie  cedars@live.nl

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

 

1975 - 1990

 

Annie Hall (1977)  

Alvy Singer is een briljante humorist, maar in de liefde kan hij wel wat hulp gebruiken. Na twee gestrande relaties wordt hij geïntroduceerd bij Annie Hall. Maar Alvy’s twijfels verknoeien de relatie en Annie Hall vertrekt naar L.A. en naar een andere man.
Het lijkt zo een alledaags verhaaltje, maar Woody Allen weet er heel wat meer van te maken dan dat. Hij vertelt de opkomst en ondergang van een liefdesrelatie op een hoogst originele manier, door de neurotische Alvy zich af en toe tot de camera laten richten, passanten op straat naar commentaar te vragen en zijn Annie letterlijk mee te nemen naar zijn verleden.
Alvy en Annie zijn twee onhandige en chaotische mensen, die zich erg bij elkaar op hun gemak voelen.
Een niet-sentimentele film met humor. (Ladida.)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Una giornata particolare (een bijzondere dag, 1977)  

Una giornata particolare (Een bijzondere dag) is een Italiaanse speelfilm uit 1977 onder regie van Ettore Scola en geproduceerd door Carlo Ponti. De hoofdrollen worden gespeeld door Sophia Loren en Marcello Mastroianni.

Achtergrond van de film is het bezoek dat Adolf Hitler op 8 mei 1939 brengt aan zijn Italiaanse bondgenoot Benito Mussolini. Terwijl de Romeinse woonflat waar de huisvrouw Antonietta en haar overbuurman, de homoseksuele voormalige radiopresentator Gabriele, wonen, leegstroomt om de parades bij te wonen blijven deze twee achter. Het komt tot een min of meer toevallige ontmoeting waarbij de twee elkaar wederzijds bezoeken. Het is een ontroerende ontmoeting tussen deze beide bewoners van het flatgebouw, die allebei op zoek zijn naar liefde. Hoewel ze zich tot elkaar aangetrokken voelen en er kortstondig iets ontstaat tussen de twee, heeft het geen toekomst. Nog steeds een prachtige film. A.W.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

 

1950 - 1975

 

Titel: La dolce vita (1960)

Regie: Federico Fellini (Italië, 1920-1993)  

Met: Marcello Mastroianni, Alain Cuny, Anouk Aimée, Magali Noël, Anita Ekberg, Yvonne Furneaux, Annibale Ninchi, Walter Santesso

Bijzonderheden: Staat te boek als Federico Fellini's meest toegankelijke film. Een tijdloos en visueel overdonderend meesterwerk met betoverend camerawerk, een glansrol van Marcello Mastroianni en sfeervolle muziek van Oscarwinnaar Nino Rota (The Godfather).

Fellini maakte deze film in 1959 in de Via Veneto, een straat vol nachtclubs en cafés.
Zijn hoofdpersoon is een roddeljournalist, Marcello, die het zoete leven van verlopen aristocraten, tweederangs filmsterren en ouder wordende playboys volgt.
Marcello wordt gespeeld door Marcello Mastroianni. Marcello is een aantrekkelijke man, die ronddoolt in het lege nachtleven en niet veel geluk lijkt te vinden.
Hoewel de hoofdpersoon omringd wordt door aantrekkelijke vrouwen en ook wel aandacht krijgt, blijkt nergens uit, dat er meer uit voortvloeit dan dat. De vrouwen komen naar hem toe, maar gaan ook even gemakkelijk bij hem weg. Met hetzelfde gemak laat hij zijn vriendin aan haar lot over.
Het is geen eenvoudige, toegankelijke film. Gaandeweg ontdek je echter enige structuur. La dolce vita is een registratie van een aantal nachten en het aanbreken van een nieuwe dag. In de beelden zitten ‘afdalingen’, van nachtclubs tot ondergrondse parkeerplaatsen en ‘stijgingen’. Een van de prachtige voorbeelden hiervan is de beklimming van de Dom. Marcello volgt een filmster die de treden bijna opfladdert. Even lijkt het, alsof er iets van intimiteit tussen de twee zal ontstaan, maar dan snelt de filmster alweer verder. Dit naderen en ontwijken vindt zijn vervolg in een nachtclub waar de vrouw uitbundig feest met een kennis van haar. Tot slot volgt Marcello haar de nacht in, waar wilde honden huilen en de filmster terug huilt. Tot het te erg wordt en beiden min of meer vluchten. Het eindigt in de vroege morgen, als de vrouw de Trevi fontein in loopt en hij haar na gaat. Hij bewondert haar, maar kan haar niet bereiken.
Zo is er ook een ontroerende scene met zijn vader. Deze bezoekt Marcello op een avond en duikt met hem het nachtleven in. Marcello’s vader drinkt stevig en voelt zich dan weer vrij en jong en heeft het – even – goed met een jonge vrouw. Maar dit is van zeer korte duur; de vader wordt ziek en verlaat het huis van Marcello vroeg in de ochtend, grauw en ontnuchterd.
In enkele episodes in La dolce vita komt Steiner voor. Steiner lijkt een soort tegenpool van het nachtleven, en ook van Marcello. Hij heeft kunst om zich heen, is getrouwd en heeft kinderen. Toch heeft ook Marcello een andere kant: Hij schrijft namelijk boeken. De precieze rol van Steiner is me – na één keer La dolce vita – nog niet helemaal duidelijk.
De film begint met een beeld van Christus, dat per helikopter boven Rome wordt getransporteerd. En het eindigt op het strand, waar vissers een zeemonster hebben gevangen en het strand opslepen. Daar ziet Marcello een meisje, dat hij ooit eerder heeft ontmoet. Zij probeert hem met gebaren iets duidelijk te maken, maar hij begrijpt het niet en loopt weg.

En ik begreep deze film niet helemaal, maar dat was geen reden om hem 'de rug toe te keren'. Er zijn veel mooie beelden, ondersteund door sfeervolle muziek. Vrolijk werd ik er echter niet van.
La dolce vita lijkt een lange zoektocht naar geluk, dat nergens wordt gevonden; de film laat een gevoel van leegte achter.

Aly Wagenvoorde

 

 Reactie  cedars@live.nl

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

 

tot 1950

 

Kiss of Death (1947)   

In de film noir van regisseur Henry Hathaway speelt Richard Widmark - die voor zijn rol als psychopathische gangster een Oscarnominatie kreeg - Tommy Udo. Zijn nette kleding verbergt zijn gewelddadige inborst. Het hoogtepunt van Udo's optreden is zijn bezoek aan de verklikker Rizzo. Udo wil met hem afrekenen, maar Rizzo blijkt niet thuis. Zijn moeder wel. Ze zit in een rolstoel en zegt tegen Tommy dat haar zoon even weg is. Als Tommy ziet, dat Rizzo's kleren verdwenen zijn bedenkt hij zich niet. Hij bindt Rizzo's moeder met een stuk telefoondraad vast aan de rolstoel en gooit haar vervolgens de trap af.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Rebecca (1940)   


De camera beweegt rustig over een mistig landschap en stopt bij een herenhuis met de allure van een kasteel. Het is het bezit van Maxim de Winter, wiens hele leven in het teken staat van Rebecca, zijn eerste, onder mysterieuze omstandigheden verongelukte vrouw.
Hij en zij huishoudster, de ijzige Mrs. Danvers, maken het zijn tweede vrouw vrijwel onmogelijk haar plaats op Manderley te veroveren. Alfred Hitchcocks eerste Amerikaanse film is een onvergetelijke mengeling tussen gotische romance, thriller en psychologisch drama. Laurence Olivier (Maxim de Winter) en Joan Fonda ( de tweede Mrs. De Winter) spelen uitstekend twee personages die getormenteerd worden door het verleden, gepersonifieerd in Rebecca - een personage dat we nooit te zien krijgen.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

Japanese cinema  

Alles over Japanse cinema/Japanese cinema: http://www.midnighteye.com

                             
Meer filmrecensies (in het Engels) op de Engelse pagina. Klik hier.

------------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------   top  ----

 

We nodigen iedereen die deze site bezoekt uit, om suggesties wat betreft films, tentoonstellingen, toneel- of dansvoorstellingen of andere culturele uitingen met een korte beschrijving door te geven aan:

cedars@live.nl